Een Vleugelslaag

EEN VLEUGELSLAG

Een van die momenten, een van die momenten waarop je even stilstaat, pauzeert en in jezelf keert. Zo’n kleine, sentimentele vleugelslag die je even raakt en je weer op weg helpt. Waarbij je je weer eens realiseert dat je een eenzame wolf in de prairie bent en dat altijd al bent geweest. Meestal is dat geen probleem. Meestal...

Als je jong bent, bloeit het leven in alle onbezorgdheid. Kleurrijk, liefdevol en vol hoop. Met een onverzadigbare honger naar meer. Verjaardagen zijn bijvoorbeeld geweldige feesten waar je samenkomt en hoe meer vrienden en kennissen je hebt, hoe meer verjaardagen er te vieren zijn. Cadeaus in alle kleuren en hoe kleurrijker, hoe leuker. Gekke verjaardagstaarten en mensen die komen en gaan. Muziek, dansen, zingen en een geweldig samenzijn.

En precies zo hoort het ook te zijn. Want deze persoon moet gevierd worden! We zijn allemaal zo blij dat hij hier in onze vriendenkring is. Proost op het nieuwe levensjaar.

Soms is het zo veel in korte tijd, omdat iedereen wel een verjaardag lijkt te hebben. Maar wat maakt het uit! Zoveel vrolijkheid, dat kan geen kwaad. Toch?

Ik heb er nooit echt over nagedacht, ben er nooit echt bij stilgestaan. Tot ik vandaag de sterfdag als herinnering kreeg, van mijn toenmalige metgezel. Mijn kleine hondenvriendin zou vandaag 21 zijn geworden. En alsof je zou denken dat dat allang voorbij is, is het in werkelijkheid toch heel anders.

Herinneringen komen naar boven, momenten, ja, juist die momenten. Het maakt niet uit om wie het gaat. Het draait puur om de herinnering, de diepgang van de band die je had en wat je hebt gedeeld.

En dan is het nu eenmaal zo dat naarmate je ouder wordt, de agenda plotseling niet meer alleen gevuld is met verjaardagen, maar ook met datums van overlijden. Van de geliefde begeleiders die je hebt verloren.

De waarden verschuiven op de een of andere manier in deze tijd van ouder worden. De perspectieven zijn anders. Niet slechter of minder kleurrijk. Niet per se met minder hoop, maar realistischer, bewuster en ook confronterender.

Natuurlijk zou je de agenda leeg kunnen maken en al die droevige herinneringen wegvegen. Maar waarom zou je dat doen? De confrontatie is niet schadelijk en ook al doen ze hier en daar misschien weer even pijn, ze geven je de kracht terug. Al is het maar voor even en misschien ook alleen van toen, toen je er anders voor stond in het leven. Maar het is en blijft een deel van mij en in dit deel ging deze metgezel met mij mee. Was voor mij het belangrijkste deel van een moment geworden en was er. Eerlijk en puur!

Zo sta ik op de sterfdag van mijn lieve hondenvriendin in het tuincentrum en koop ik bloemen en planten. De kar vol kleurrijke, vrolijke bloemen in alle kleuren en vormen en dan overvalt het me plotseling. Die diepe eenzaamheid en het verlaten zijn.

Deze confrontatie met de diepste inzichten van vroeger tot nu. Waar is mijn familie? Wie is mijn familie en wie ben ik? Wat doe ik hier eigenlijk?

Juist deze momenten, die kortsluitingen waarbij je op de telefoon in het tuincentrum eraan herinnerd wordt dat vandaag precies die dag was waarop ik mijn vriend verloor. Die halen me even terug naar het nu.

Soms raakt het je dieper, soms volstaat een gedachte eraan. Maar vandaag is het net even anders. Even uit het lood geslagen om daarna weer op te staan en verder te lopen. Glimlachen en dankbaar zijn voor wat is, wat was en wat komen gaat.

Alleen, samen, maar hopelijk nooit eenzaam.

En zo breng ik de winkelwagen vol liefdevolle planten naar de kassa en haal nog eens diep adem.

Ja, op een gegeven moment zullen we vaker begrafenissen bijwonen dan verjaardagen. Maar beide zijn, naar mijn mening, een feest waard. Beide voor dit ene wezen. Of het nu komt of gaat. Het zijn beide momenten van dankbaarheid.

Juist deze momenten, een kleine vleugelslag om je weer bewust te worden van waar je bent en wie je bent. Soms doet het even pijn en dat is goed zo.

Liefs, M